„Iwer mir nët e Stiirchen, hält douwe Wuecht. An no heem all mäin Denke, an d’Broscht voll däischter Nuecht. Wat ass dach d’Verlangeren en déiwen, déiwe Schmierz. Ke Schloof méi fir d’Aen, ke Fride méi fir d’Hierz. Heem, heem, heem a mäi Land, main Draam a main Himmel, an d’Lëtzebuerger Land.“1 Erste Szene: Jos liegt …