Dieser Inhalt wurde anhand eines gescannten Dokuments mithilfe von optischer Zeichenerkennung (OCR) und künstlicher Intelligenz (KI) digitalisiert. Er kann Fehler oder Ungenauigkeiten enthalten.

Vesna Andonovic

10. Abrëll. 16.38′ 00" Auer. 48° 52′ 34,0 " N 2° 21′ 29,6" O

Mäin Numm ass François, an ech weess net, wat ech hei soll. Dass mir äis elo net direkt mëssverstinn, ech mengen „hei“ net am Sënn vun „an dësem präzise Moment op genee dëser Plaz“, mä iwwerhaapt oder wéi et esou schëin heescht „global“. Dat Wuert kënnt ëmmer geleeën, wann een iergendwéi esou en onfaassbaart Gefill vun Angscht wëll an eng verständlech Form brengen.

Elo hunn ech eng ganz Rei schlau Bicher vu schlaue Leit gelies a mir dorops hinn ewell eng länger Zäit esou meng Gedanken dodriwwer gemaach. Ma ech si nach ëmmer net zu enger – mol net hallefwegs – sënnvoller Explicatioun komm. Dir wäert Iech soen: „Kee Wonner, mat deem Thema do hu sech na-well méi gescheit Léit de Kapp zerbrach a sinn och net weiderkomm. Firwat sollt dann e ‚Rookie‘ elo eng Äntwert fannen?“ Ech soen: „Firwat soll ech dat iwwerhaapt wëllen?“

‚t sief dann…

16.38′ 40" Uhr 48° 51′ 48" N 2° 20′ 13" O

Der Kies macht sich zum knirschenden Echo der vorbeischreitenden Menschen. Er schließt die Augen und lauscht dieser ungleich rhythmischen Symphonie der Bewegungen, zu der sich als zweite Stimme das Plätschern der Fontäne im Hintergrund gesellt. „Horas non numero nisi serenas“ – „Ich zähle nur die glücklichen Stunden“ – hatte ein in der Galerie ansässiger Uhrmacher namens Rousseau, nicht verwandt mit dem berühmten Philosophen, auf dem Sockel einer kleinen Kanone gravieren lassen. Jahrzehntelang hatte diese mittels eines ausgeklügelten Lupen-Systems den Anwohnern mit einem Schuss mitgeteilt, dass die Stunde pünktlich Mittag geschlagen hat. Vielleicht liegt es ja daran, dass dieses Bronzeteil 1998 gestohlen wurde, dass dieser Ort seither

Schutz in einer sicheren Blase außerhalb der Zeit gefunden zu haben scheint. Nicht einmal die Jahreszeiten hinterlassen hier wirklich Spuren. Den vorbeiziehenden Wolken kann es nur recht sein, dann wissen die Anderen auch mal, wie das ist, so willkürlich herumgetrieben zu werden. Was uns leitet, macht uns immer unmerklich zu Geiseln.

Und was ist wahres Glück überhaupt: die verflossene Stunde, die für immer gleichbleibend unser Gemüt erhellt, oder jene, von deren Verheißungen wir noch einmal etwas erahnen? Er weiß es nicht und beschließt, nachdem er das fluffige Weiß einer Wolke (im Geiste) zu einem Hasen geformt hat, dass er auch ohne Antwort auskommen kann. So reiht er die Frage einfach in die lange Liste all jener ein, die sich bis zu einer späteren Auseinandersetzung gedulden müssen. „Wie all die Bücher, die man kauft, um sie spätestens im Ruhestand zu lesen“, denkt er. Sowieso hat er anderes vor. Er ist nicht zufällig hier, sondern in der Erwartung der erlesenen Gesellschaft Denis Diderots, der im 18. Jahrhundert täglich gen 17 Uhr hier seine Gedanken spazieren führte. Ein derartiges Durchlüften spornt sie zu Sprüngen und Purzelbäumen an. Noch 22 Minuten bleiben ihm, bevor er über den unüberquerbaren Fluss der Zeit hinweg den Denker mit einem leichten Kopfnicken grüßen kann.

16.38′ 55" heures 48° 51′ 11" N 2° 20′ 59" E

C’est une petite boîte. En laque. Du pays du soleil levant. Noire et rouge – couleur des feuilles d’Acer palmatum transfigurés par un matin de 27 septembre. Avec un rossignol doré. Beau symbole, mais

D’Vesna Andonovic ass en „international bastard“ mat Heemecht Lëtzebuerg – an houfreg op béides. Nom stater Kollëisch huet hatt Kommunikatioun a Filmgeschicht op der Universitéit Nanzeg studéiert a gëtt säit 2006 als Journalistin an der Kulturredaktioun vum Luxemburger Wort dofir bezuelt, op den onméiglechste Plazen den aussergewéinlechste Leit mat den iwwerraschendste Geschichten ze begéinen.

Noch 22 Minuten bleiben ihm, bevor er über den unüberquerbaren Fluss der Zeit hinweg den Denker mit einem leichten Kopfnicken grüßen kann.

pur hasard. Parfois, ce dernier fait bien les choses. Elle avait cherché un écrin digne de ce qu’il allait devoir contenir : tout un monde de possibilités. Puis elle était tombée aux puces sur cette petite boîte à la surface lisse comme un miroir et qui lui avait renvoyé l’image qu’elle voulait bien y voir. Cette délicatesse de manières l’avait conquise. Et elle avait décidé de l’acheter – sans même négocier le prix. Le vendeur en était visiblement un brin déçu. Mais voilà, si déjà le bonheur n’est pas à vendre, l’on peut bien en acquérir l’illusion. Et elle n’avait pas l’intention de chipoter. Une fois rentrée dans son appartement sous les combles, où les jours de pluie on était si délicatement bercé par le doux chuchotement des gouttes sur la tôle, elle l’avait posée devant soi sur sa table et avait lentement retiré le couvercle. Puis elle y avait déposé une feuille de papier de soie, blanche comme la neige, pour enfin y mettre ce trésor si précieux qu’il lui avait fallu chercher patiemment pour lui trouver digne demeure. Elle n’y déposa ni or, ni pierres précieuses – mais une poignée de pétales fragiles. Et depuis, chaque fois, qu’elle ouvre la petite boîte se répand une odeur enivrante comme le lointain écho d’un chant de cygne muet.

Rose de Rescht. Une Rosa xdamascena au feuillage vert foncé grisâtre donnant en juin de grandes fleurs aux pétales rouge fuchsia pourpré au parfum puissant et fruité. L’on raconte que ce fût Nancy Lindsay, fille unique de Norah Mary Madeline Lindsay, née Bourke, dont elle hérita l’amour des jardins, qui l’avait découverte près de la ville de Rasht en Iran et l’avait ramené sous les cieux de sa Majesté. En 1940, alors que le monde civilisé s’apprêtait à vivre une seconde fois une tragédie dépassant l’entendement, Miss Lindsay, elle, avait planté dans la même terre, tout au fond de son petit paradis verdoyant, plus qu’un arbuste, une graine fragile. Celle de l’espoir, qu’une fois la folie humaine expie la nature puisse reprendre son cours et la beauté son droit. Que les choses soient passagères, les rend précieuses. Voilà la leçon que nous apprend une fleur.

4.41′ 20′ PM 48° 51′ 40′ N 2° 20′ 9′ E

“Filling the void”: strange how three tiny words can hold a whole world. All of its possibilities. And dangers. Strange indeed. And scary. Putting his backpack down to be security scanned, he observes a group of Japanese tourists, who pass him on their way out, clinging to their cameras like a cliché of themselves. Their awestruck faces bearing witness that they now are initiates. They know, because they had seen. History, with a capital “H”. The security guard visibly isn’t interested at all in what the daily stream of people washes ashore and just waves him through without looking up.

Fotoen: Vesna Andonovic

Concentrating on his inner monologue allows him to build up the barricades to protect himself from the outside world and silence these thoughts that lurk everywhere, ready to flood and drown him. Just two days ago, somewhere over the Atlantic, he had read a paper published by an American neurosurgeon named Eben Alexander, who opined that the brain was not the siege of human consciousness, but rather a kind of filter that held back a much bigger awareness. In the no man’s land between time zones it was as if the scales suddenly had fallen from his eyes. “We spend so much time and energy finding out what hides behind near-death-experience that we forget about our near-life-experiences”, he thought. Nobody ever wonders what really makes some moments and their sounds and tastes – all of their insignificant detail really – last. And yet – at that precise moment a fabricated memory supplants physical reality. Now this is something to be scared of.

16.42′ 25′ Auer

„Mesdames et messieurs, mon nom est Gérard Duchamps et en tant que votre chef de bord, je vous souhaite la bienvenue dans ce TGV à destination de Metz et de Luxembourg. Notre wagon restaurant, situé entre les voitures 13 et 14, vous invite à venir découvrir nos offres de restauration faites pour satisfaire les petits et grands appétits. Si vous avez des questions, n’hésitez pas à vous adresser à moi-même ou à un de mes collègues. Je vous souhaite un agréable séjour à bord et un bon voyage.“ Ronderem mech sëtze Friemer. Zwou Stonne laang hu mir alleguer elo hei Plaz geholl. Fir déi meescht fräiwelleg, wéi et schéngt. Vläit fir e puer och net. Wann d’Stëmm aus dem Haut-parleur dann „Luxembourg, terminus de ce train. Nous vous remercions d’avoir choisi la SNCF et vous souhaitons une bonne continuation de votre voyage“ wäert soen, trenne sech eis Weeër.

Méi wäerte mir duerno vun eneen och net wëssen. Mä elo mol éierlech: Dat wéilte mir dach och net. Och wann esou en Zuch, grad esou wéi e Fliger eng Zort moderne Beichtstull ass, an deem mir engem Wëllfriemen eist Liewe kénne erzielen, wann eis grad duerno ass. Oder awer mir huele léiwer op der anerer Säit vun der Fënsterche mat Rideau Plaz a lauschteren eis gedëlleg un, wat eisem Vis-à-Vis esou um Mo an op der Séil läit. Just da kénne mir eis wierklech freeën, dass mir elo op eiser eegener an net op senger Plaz sëtze – an dobäi vergiessen, dass d’Reservéierung just eng Lotterie ass.

‚t sief dann…

16.43′ 20′ heures

L’odeur de sainteté est un parfum de roses. Du moins, les hagiographes le veulent ainsi. Elle connaît l’histoire pour l’avoir entendue et lue maintes fois.

Et au moment précis où son pas enjambe le seuil de la cathédrale elle s’en rappelle. Comme de ces choses qu’à force de savoir, on ne s’attend plus à vivre. Elle se fraye son chemin au travers de cette marée de visiteurs venus des quatre coins du monde. Elle n’est pas venue pour contempler cet élan de foi fait pierre. Ni ces vitraux qui figent la lumière en une explosion de couleurs. L’édifice majestueux est bien à l’image de ce qu’il représente, ce n’est qu’une fois à l’intérieur que l’on peut en percevoir la grâce. De l’extérieur, ce n’est qu’une masse dure, froide et imprenable, gardée par des légions de saints au regard intransigeant et des monstres aux grimaces hideuses. Même la littérature a dénié à ces pauvres créatures d’être sauvées par l’amour. Les cloches sonnent leur perte pas leur salut. Ils s’y brisent comme les vagues de l’océan sur les côtes rocheuses. Et pourtant leur élan demeure le même. Qu’ils doivent être tristement seuls, dans leur laideur – incapables même de voir en leurs compagnons d’infortune autre chose que le reflet de leur propre accore de misère.

Même si elle est ici étrangère, elle s’y sent accueillie. Étrange sentiment de quiétude dans la tempête de sentiments. C’est qu’elle ne vient pas quémander quoi que ce soit. Point d’attentes ni de vœux pieux. De toute façon, si Dieu existe, elle se voit mal lui adresser la parole. Que pourrait elle bien lui dire qu’il ne sache déjà. Si. Une chose. Cette chose. Il est des leçons qui ne sont jamais apprises. Ce n’est pas à force de laisser macérer une rose qu’on obtient un parfum. Mais elle en est toujours la promesse.

4.44′ 35′ PM

“Je voudrais savoir dans quelle salle se trouve La Femme à la perle de Corot”, he asks the young woman behind the information counter after he’d disconnected her from her mobile phone while loudly clearing his throat. He repeats his question

De l’extérieur, ce n’est qu’une masse dure, froide et imprenable, gardée par des légions de saints au regard intransigeant et des monstres aux grimaces hideuses.

with unflinching stamina. Just to be rewarded with a derisive smile. “That painting is not at all in the Louvre, but in Amsterdam, sir”, she replies raising her perfectly groomed eyebrows. Facing his adamant insistence of repeating the question two more times, she eventually backpedals, visibly pissed off: “Let me check anyhow”. He doesn’t even gratify her mumbled “Sorry… didn’t hear the Camille Corot” with an answer. Too tired. A waste. Pointless really. Jet lag sometimes comes in handy. “Anyway that one is in The Hague, in the ‘Mauritshuis’”, he thinks. Not a word crosses his lips. It’s a privilege of age that from a certain point on, one doesn’t feel the lifetime left should be wasted on vain civilities. Without batting an eye, he turns his back to this face he has already wiped out his memory and crosses the sun-bathed hall under Ieoh Ming Pei’s pyramid of light. Not built to outlast like its ancient relatives.

Around him people run wild like flushed ants whose hill has been disturbed. Not him. He has a destination. “Aile Sully, 2$^{e}$ étage, Salle 70”. He knew the answer before asking but did so anyway. Asking is part of the ritual and he needs rituals to keep him focused. Single-mindedly he makes his way through the maze of staircases, corridors and halls. Ignoring some of the finest paintings ever produced. He has to keep an appointment after all. One that he honours every time he is in the “City of Light”. Or was it “Love”? Isn’t that the same any way you put it?

16.45′ 40′ Uhr

Eine 2085 Hektar große Insel der Ruhe, auf der von der Geschäftigkeit der Hauptstadt nicht viel zu

spüren ist. Ja, selbst deren pulsierender Herzschlag der Hupen und Stimmen prallt an den wohlgeformten Wänden ab. Gerade deshalb liebte er diesen Ort, dem nicht der Name seines illustren Besitzers, sondern die Funktion des noch bekannteren Erben blieb. „Palais Royal“ – 1628 von Kardinal Richelieu als „Palais-Cardinal“ erbaut, und nach dessen Tod, 1642, Residenz der Regentin Anna von Österreich und des kindlichen Louis, der XIV. dieses Namens, der später als „Roi-Soleil“ am Firmament der Geschichte hell leuchtet und um dessen Schatten sich wenige scheren.

Jede Autobiografie ist doch letztlich erstunken und erlogen, weil wir sie uns so zurechtbiegen, wie es uns gerade beliebt. Genau so, wie wir jeden Satz aus einem Roman, Zeile aus einem Lied oder Vers aus einem Gedicht, die uns in ihrer ureigenen unverwechselbaren Perfektion irgendwie berühren, soweit weichklopfen, bis sie sich an unsere kleine, erbärmliche Existenz anschmiegt, als ob sie hierfür geschaffen wurde. Selbst dieses Bild hat er irgendwo einmal in einem Buch „aufgelesen“ und es sich nun hier passenderweise ausgepackt. Sind wir nicht alle irgendwie nur Plagiatoren und verblasste Kopien unserer Vorstellungen?

16.46′ 25′ Auer

Wann ech mir dat esou iwwerleeën: D’Liewen u sech ass dach schon e besselchen ewéi eng Rees mam Zuch. Et wielt ee selwer eng Destinatioun aus, mä wann déi Saach da bis um Rullen ass, kann een esoubal net erausklammen, a vun engem Richtungswiessele guer net ze schwätzen. Esou muencheree kënnt

Without batting an eye, he turns his back to this face he has already wiped out his memory and crosses the sun-bathed hall under Ieoh Ming Pei’s pyramid of light. Not built to outlast like its ancient relatives.

„Der Tod ist ein geduldiger Weggefährte“, denkt er, bevor er wieder die Augen schließt, um dem Plätschern zu lauschen.

sech a senger Haut vir, wéi wann e just e passive Passagier wier an do en aneren d’Kontroll iwwer d’Vitesse huet. Et ass e besselche wéi wann ee vun der Schinn, fir déi ee sech selwer a – meeschtens – aus iergendwéi fräie Stécker entscheed huet, iergendwéi gefaangen ass. Meeschtens ass ee jo och selwer seng beschte Geisel. D’Psychologe nennen dat an hirem Jargon „Stockholm“-Syndrom. Ech fäerte, et huet méi mat dem lästegen „Ego“ ze dinn. A wann deen en Aussetzer huet, spréngt d’Gewunnecht fir en an.

‚t sief dann…

Chef de gare ass ee jo souwisou nëmme fir anerer, déi déi Kap léiwer net selwer opdinn. An da sëtzt een do a kuckt op der eegener Säit aus der Fenster, mat deem permanent ongudde Gefill, dass op der anerer Säit vum Wagon, do wou een elo gerad net Uecht gëtt, iergend eppes Fantastesches ass, wouvun eist ganzt Liewensgléck ofhänkt a wat een elo verpasst huet. Esou ass et numol mat de Choix’en: Se huelen ass einfach, se duerno assuméieren da schon manner.

Vläit sinn ech jo och wierklech just zevill kriddelech a maache mir hei mäi „Film am Kapp“ ewéi een esou schéi seet. Wéinstens ass et dann awer op d’mannst e „Road-Movie“. Wann ee richteg drun denkt, ass et souguer esou, dass wann een net gutt drop ass, dat ewéi Nuets duerch d’Land ze fueren ass. Et huet een zwar eng Fënster mat enger ganzer Welt dohanner virun der Nues, mä et gesäit een ëmmer nëmme just sech selwer dran.

A mengem Alter ass ee glécklecherweis doriwwer ewech. Mä vläit denken ech jo an 20 Joër – wa mir der nach esouvill bleiwen – un dësen Ablack zeréck an zéien Äert Gesiicht aus menger Erënnerung ervir a mir gesinn äis erem.

16.47′ 40′ Auer

„Wie kann man nur diese dämlichen Tauben füttern?“, fragt er sich, während er vor seinem geistigen Auge das frohlockend glucksende Kinderlachen und die hektisch schlagenden Flügel zu diesem Bild formt. „Tauben: Ratten mit Flügeln“, denkt er weiter und erinnert sich plötzlich an diese Geschichte, dass der Reis, den man traditionell zu Hochzeiten über das Brautpaar wirft, in den kleinen Mägen der Vögel aufquillt und sie elendig daran verenden. Völlerei ist nicht nur für Zweibeiner eine Todsünde. Aber dann hat in der Natur die Evolution uns soweit oben an der Pyramide gestellt, dass wir es uns leisten können Lust über Notwendigkeit walten zu lassen.

„Tu as soif, Mimi? Viens-là, maman va te donner un peu d’eau“, säuselte eine ältere Frau mit weißer

Hochsteckfrisur und Rouge auf den Wangen, das sicherlich wie Himbeeren schmeckt. Mimis selig funkelnde Augen strahlen ihm aus dem kleinen, mit einem winzigen Zopf mit weißer Schleife versehenen Haupt entgegen. „Das ist der Unterschied zwischen Menschen, die Hunde lieben, und jenen, deren Herrchen eine Katze ist“, denkt er, und die schmalen Lippen verziehen sich unwillkürlich zu einem Lächeln. Die wie ein unappetitlicher Gugelhupf aus den dunkelblauen Ballerinen hervorquellenden Füße holen ihn schlagartig in die Wirklichkeit zurück.

Während die winzige rosarote Zunge des Chihuahua genüsslich in das kühle Nass im hellblauen Plastikschälchen taucht, erblickt er in der Südgalerie die vertraute Silhouette des älteren Herrn in dunklem Gehrock. Er schaut auf sein Handgelenk. 16.47 Uhr. Er ist heute früher dran, denkt er. Ein Stock aus Ebenholz gibt dem eiligen Schritt den Takt vor, mit dem er hinter den Pfeilern auftaucht und wieder verschwindet. Cocteau, Marais und Colette warten bereits, und Pünktlichkeit ist bekanntlich nicht nur die Höflichkeit der Könige. „Geh schon mal vor, ich komme gleich nach“, ruft die unmerklich gehobene Hand aus der Bequemlichkeit seines grünen Metallstuhls dem Spaziergänger stumm zu. Anstalten, die Beine vom Beckenrand des Springbrunnens zu nehmen, macht er dabei keine. „Der Tod ist ein geduldiger Weggefährte“, denkt er, bevor er wieder die Augen schließt, um dem Plätschern zu lauschen.

4.48′ 45′ PM

True friendship doesn’t keep track of the frequency one sees each other, but is grounded in the reliability of willing to do so. Whilst all of the other lab rats ran off on the predetermined path to pay their respects to the famous Joconde, he is here to see her humble cousin. A 70 by 55 centimetre canvas. The portrait of a young woman. Her name was Berthe Goldschmidt. A small leaf on her forehead that had long been mistaken for a pearl. In a long corridor room. Not a place to dwell on, but rush by. No bench to sit and rest on for a short while. Just a painting amongst countless others.

La femme à la perle is not the most famous work by Jean-Baptiste Camille Corot, one of the leading figures of the Barbizon school. But it undoubtedly is his most touching. Her grace is not to be found in a transient beauty, but in this reserved surprise of being portrayed. Although considered a trailblazer of impressionism Corot’s work had never earned him the reputation of a genius. He was granted something else: a comfortable life. But he didn’t forget to repay fortune’s favours and signed paintings done by unknown colleagues with his name, so they could

earn themselves a little more when selling them as his. Fame never tends to find you the way you expect. Or at the right time and place.

“One is always in love with an image – never the real person”, he thinks contemplating this gaze collecting all of its strength by not looking back. No comfort in that, really. But no resignation either. He knows. One day their eyes will meet.

16.49′ 45′ heures

Lentement elle penche la bougie qu’elle tient dans la main droite et approche la mèche d’une flamme qui se consume lentement. Un inconnu l’a allumée. Pareille à d’innombrables autres avant lui, pareil à d’innombrables autres qui le suivront, il l’a déposée ici en gage de son passage. Elle place la sienne dans la rangée tout en haut – elle brûlera pour les vivants, qu’importent qu’ils sachent que c’est à eux qu’elle pense en cet instant. Elle allume la seconde pour les morts. Parce qu’elle se dit qu’au fond de la solitude de la nuit éternelle, il faut bien leur envoyer une petite lueur en guise de guide. Elle la dépose tout en bas, car c’est quelque part dans les tréfonds, que l’on s’imagine toujours l’enfer.

Le bonheur n’est pas un souvenir. Le souvenir d’une rose qu’un jour quelqu’un lui a offert. Celle dont elle garde les pétales fragiles dans la petite boîte japonaise. Noire et rouge. Avec le rossignol doré. Celui

qui offre aux amants encore quelques heures de bonheur partagé. Avant que l’alouette ne les sépare à jamais. Le bonheur est un monde de possibilités que l’on reconnaît ou pas, que l’on saisit ou pas. Demain elle lui dira qu’il est sa rose à elle en temps de guerre. Et qu’il ne faut pas aimer de cet amour que chantent les poètes, ni de celui dont rêvent les hommes. Mais simplement de celui du jardinier qui donne de soi pour que fleurisse une fleur au gré des saisons. Un amour faillible pour lequel on se bat au jour le jour et qui nous fait sentir la beauté d’un parfum tel qu’il nous enivre les soirs d’été et non tel le symbole abstrait d’une chose pour laquelle nous nous consumons. Le petit prince avait autrefois une rose. Et il en aima les épines tout autant que les fleurs.

Quand elle quitte l’obscurité de Notre-Dame pour replonger à nouveau dans la lumière aveuglante de cette fin d’après-midi, elle sait soudain ce qui lui manque. « Ça fait longtemps que je n’ai plus vu de luciole », pense-t-elle et sourit à ce jeune homme dont elle croise le regard. Ils ne sauront jamais rien l’un de l’autre, mais qu’importe. Ce soir, elle ira au fond du jardin, dans cette allée imaginaire, où la mousse recouvre le sol comme un épais tapis, voir si quelqu’un quelque part envoie une lueur à sa rencontre.

16.50′ 15′ Auer

On beréiert vun all dem, reest d’Äerd eleng weider op hirem virgezeechente Wee duerch d’Universum. ♦

Als partizipative Debattenzeitschrift und Diskussionsplattform, treten wir für den freien Zugang zu unseren Veröffentlichungen ein, sind jedoch als Verein ohne Gewinnzweck (ASBL) auf Unterstützung angewiesen.

Sie können uns auf direktem Wege eine kleine Spende über folgenden Code zukommen lassen, für größere Unterstützung, schauen Sie doch gerne in der passenden Rubrik vorbei. Wir freuen uns über Ihre Spende!

Spenden QR Code