Dieser Inhalt wurde anhand eines gescannten Dokuments mithilfe von optischer Zeichenerkennung (OCR) und künstlicher Intelligenz (KI) digitalisiert. Er kann Fehler oder Ungenauigkeiten enthalten.
de la grogne…
ESOU NET!
9.3.80
Léif Frén!
Haar, onnuancéiert a vireileg Jugementer entsprange
meescht nét der Wourecht, mä verletzen de Mensch a
sëngem Déiusten, – do, wou e Respekt, Verständnes a
Léift brauch. Sie entsprangen oft der Rechthaberei,
dem Stott – statt der Suerg ëm de Mensch. Sie rappen
ausernaner – statt zesummenzeféieren, wat en Haapt-
uleies vu Jesus war.
Aus dësen Iwerféungen eraus sin ech joerelaang fir
d’Leit aus Jugendpor a ‚forum‘ agetratt, mündlech
a schrëftlech – nét zulescht op der Synod -, aller-
dings mam Resultat, dass ech mech zwëschen 2 Still
an den Drech gesat hun – an en Isolement, dee nét
ëmmer einfach ze bewältgen as, gleeft mer ët!
Aus därsetwechter Suerg ëm Nuancéiertheet (ouni déi
et menger Meenung no weder Wourecht nach Eenegheet
gi kann), ëm Respekt a Gewalttosegheet, hun ech mech
no laangem Zécken décidéert, Iech dës puer Réflexi-
ounen ze schreiwen, einfach esou, wéi ech se empfan-
nen, fir Iech an Aere Lieser ze soen, dass ech mech
vu ‚forum‘ Nt37: ‚Lehrformel – Leerformel‘!
Lehrstuhl – Leerstuhl!
groussendeels distanzéiere muss.
- erschängt e mer a sëngem ‚image‘, a sënger Grond-
tendenz, vill ze vill schaarf a violent, plaatzweis
gehässeg, de Respekt vum Mensch verletzend; mëng
ëischt Impression war déi vun engem Hetzblot, dat
‚zeitweileg‘ no Demagogie richt a verschidden onbe-
weisbar ‚jugements de valeur‘ fällt, déi verleumde-
resche Charakter hun.
Sou agressiv Methode si fir mech nét e gude Wee,
Problemer unzegoen oder Konflikter ze bewältgen –
sche guer nét an engem ‚Familjebetrieb‘ wéi d’Kiirch.
D’Räich Gottes mat gewalttätege Waffen opbauen ze
wëllen, schängt mir e fundamentalen Irrtum, den de
toute façon nét méi an eis Zäit paßt.
-
Sarkasmus, Lächerlechmaen: Methoden, déi leider ze
oft op intellektuelle Wise gedeien, fannen ech nét
e gude Wee zur Wourecht, mä gehëiere fir mech zu
de grausamste well subtilste Forme vu Gewalt an
Ennerdreckung, géint déi e Nét-Intellektuelle sech
kaum ze wiere weess, et sief da mat enger anerer
Form vu Gewalt – oder mat Resignation. -
Nét all Chrëschte sin Aerer Meenung. Sie schinge
mer dofir awer nét där ‚Schëlleger‘, ‚Béiser‘ ze
sin. Wann hir Positioun falsch as, get ët nét duer,
hinnen haart a pauschal Argumenter un de Kapp ze
geheien, mä sech op hire Niveau ze bécken a mat
Takt a Léift déi Argumenter ze sichen an ze pre-
sentéieren, déi sie iwerzeege kënnen. -
Näischt kann ech ufänke mat verschiddene ‚juge-
ments de valeur‘, wéi se op e puer Plaatze stin-
onsachlech, gehässeg Attaque revoltéieren, mä be-
weisen näischt (sin héchstens Zeeche vu Schwach-
heet an der Argumentation). -
Ausser Aerer Meenung kënnt keng aner zu Wuert an
déser Nummer. Des Essäitegheet schängt mir inkonsse-
quent an engem Meenungs-‚forum‘ – d’autant plus datt
Der där anerer Säit Essäitegheet virwerft. Dass et
och anescht geet, beweist e.a. ‚Public‘ vum Jugend-
Chouer Bëtebuerg.
Ech wier frou gewiescht, eng seriös Ausernanerset-
zung zum Thema ‚Onfeelbarkeit‘ ze liesse – well de
Prof. Küng sech an der Diskussion nom Virtrag
ganz onkloer ausgedreckt huet, andeems en dem Be-
grëff ‚onfeelbar‘ nét e kloren, eindeutigen Inhalt
gin huet, mä verworren, onnuancéiert geschwat
huet.
Et wier schued, wann de Kampf ëm d’Räich Gottes
durch eng gewëss Zort vun intellektueller ‚Hybris‘
bestëmmt géif, waat jo dem Geescht vum Evangelium
absolut widersprecht. Wier ët nét gudd, sech vun
Zäit zu Zäit ä ce propos Froen ze stellen? – eng
‚Motivationskur‘ ze man?
Ech gin zou, trotz Invitation nét op de Redakti-
ounsowend komm ze sin. Eenzeg Entschëllegung:
Angscht vum där beschriwener Gewalt (od. Hybris),
well ech oft genug erfuier hun, dass een als ‚klen-
ge Mann vun der Strooss‘, als ‚curé de camagne‘,
als Nét-Abademiker, nét eescht geholl, mä igno-
réiert, wa nét verdommt gët – oder awer dout ge-
schwat gët: nét och eng Zorte vu ‚violence‘?
e ‚Mann vun der Strooss‘ ff.
Erziehungsheime: Reaktionen
Unsere letzte Nummer mit dem Dossier über Erziehungs-
heime hat mal wieder Staub aufgewirbelt. Insbesondere
der Beitrag über die Fondation de Colnet-d’Huart
in Bartringen hatte es offenbar in sich. Außer Lesern,
die uns beglückwünschten, daß ‚forum‘ den Mut gehabt
habe, die dortigen Mißstände endlich mal mit Namen
zu nennen, bat auch Rot-Kreuz-Direktor den unterzeich-
neten ‚forum‘-Mitarbeiter zum Gespräch.
Seines Hauptvorwurfs, daß das Bartringer Heim allein
negativ dargestellt wurde, während andere Heime sich
selbst – natürlich in günstigem Licht – vorstellen
konnten, war die ‚forum‘-Redaktion sich seit Redak-
tionsschluss bewußt. Wir bedauern vor allem, daß die
andern Heime nicht kritischer von Außenstehenden
dargestellt werden konnten. Uns scheint, daß dort
auch nicht alles so rund läuft, wie das den Anschein
hat.
Andererseits sind wir natürlich nicht der Ansicht,
daß nur in Bartringen alles schief läuft (siehe An-
merkung S. 21), noch daß dort nichts Gutes zu fin-
den ist. Diesen Eindruck konnte der Beitrag in den
Augen von völlig Unwissenden vielleicht wecken. Ins-
besondere für die Kinder, die wie alle Heimkinder
sowieso unter haarsträubenden Vorurteilen zu kämpfen
haben (groß war z.B. der Widerstand in der Bartrin-
ger Bevölkerung, als sie in die dortigen Primärschul-
klassen eingegliedert werden sollten !), hätte das
schlimme Folgen. Direktor R. Hoff wies in diesem
Zusammenhang auf den Satz hin ‚Sehr schnell fallen
diese Kinder in die (…) Marginalität zurück…‘,
der bei potentiellen Arbeitgebern die Abneigung
gegen Lehrlinge oder Angestellte aus Heimen noch
stärken könnte. Das mag stimmen, war aber keineswegs
beabsichtigt. Herr Hoff erzählte mir als Gegenbeweis
das Beispiel eines Jungen, der die Handwerkerschule
und Gesellenprüfung mit Brio bestanden hat. Bei allen Heimen gibt es Erfolge und Mißerfolge. Über ihr Verhältnis wäre nur an Hand von statistischem Material zu streiten. Das aber fehlt in Bartringen wie anderswo.
Zu den positiven Aspekten im Bartringer Heim zählte der Rot-Kreuz-Direktor auch, daß die Kinder genau wie in Itzig (vgl. S. 6) in den Dorfvereinen aktiv sind, deren Reisen z.B. auch mitmachen. Wenn es ohne Zweifel noch Kinder gibt, die das Bett nässen (und nicht nur hier), so gibt es deren aber weit mehr, denen das seit ihrer Ankunft abgewöhnt wurde. Trotz 20jähriger Erfahrung könne er sich auch nicht erinnern, je Kinder barfuß laufen gesehen zu haben, in Sportanzügen wohl.
Nicht gelten lassen wollte Herr Hoff die finanziellen Gründe für bestimmte Mißstände, daß z.B. nicht mit "Familien" gearbeitet wird, hängt tatsächlich an der Architektur des Hauses (und an pädagogischen Zweifeln). Ein Umbau scheitert aber nicht aus Finanzgründen, sondern weil bei einer Stiftung der äussere Aspekt des Hauses nicht verändert werden darf! (Hier müßten m.E. dann aber unbedingt Gesetzesbestimmungen abgeändert werden…) Auch beim Personal schaue man nicht aus finanziellen Gründen nicht nach dem Diplom, sondern weil die Kinderliebe das ausschlaggebende Kriterium sei. Auf die autoritären Methoden des ungeschulten Personals ging der Direktor nicht ein.
Wir sind selbstverständlich froh über diese ergänzenden Informationen. Direktor Hoff hat keineswegs alle Mißstände abgestritten. Uns gab seine Stellungnahme die Gelegenheit nochmals zu betonen, daß wir keineswegs glauben, daß nichts in Bartringen klappt, noch daß es nur in Bartringen Probleme gibt.
m.p.
La gaffe des hommes…
Dans le dossier "Erziehungsheime" (forum No 38), entre autres problèmes, celui du placement de l’enfant contre le gré des intéressés (parents, enfants) a été soulevé: ainsi, à la page 2, l’auteur parle de la déchéance parentale et estime qu’il s’agit plutôt de "mesures de protection de la jeunesse", à la page 12, un autre croit que dans certains cas la réintégration de l’enfant dans la famille (naturelle) est franchement à déconseiller parce que l’enfant y serait mal influencé; etc.
Personnellement, je voudrais exprimer ici une opinion différente: après avoir eu au Luxembourg des contacts assez réguliers avec des enfants placés dans un foyer, j’ai travaillé "en milieu ouvert" avec le mouvement AFD-Quart Monde (1) dans des quartiers très défavorisés, lors de mes études en France. Cette expérience de deux points de vues opposés (foyer-famille) m’amène aujourd’hui à demander que l’enfant ne soit jamais placé contre son gré et surtout contre celui de ses parents. Je pense en effet que, aussi utiles que soient les foyers comme dernier recours (orphelins, enfants handicapés ne pouvant être convenablement soignés chez eux), ils ne peuvent jamais remplacer des parents qui ont envie de l’être. Je partage cette conviction pour les raisons suivantes: 1. L’administration parle de familles "handicapées socialement", "inadaptées",… Il s’agit de familles qui cumulent des problèmes se présentant en général isolément: les difficultés économiques persistantes, le chômage, le manque de logements décents, la maladie, l’analphabétisme, etc. Devant
un tel cumul de problèmes, grande est la tendance de dire: "Les parents sont irrécupérables; sauvons au moins les gosses!"
Irrécupérables? mais n’est-ce pas parce que nous sommes tellement avares de moyens et de notre temps?
Et sauver les gosses devant qui? devant leurs parents qui les aiment (2) (malgré les fesses et les coups qu’ils leur donnent, comme tous les parents d’ailleurs) ou devant notre société qui crée les handicaps sociaux.
Car c’est bien là le vrai problème: Notre société prétend, qu’elle accorde à tous des moyens suffisants pour réussir leur vie; ceci implique que ceux qui n’y arrivent pas sont des "cas" isolés, des "inadaptés", des malades en fait qui portent entièrement et seuls la faute de leurs échecs. C’est trop facile de rejeter toute la faute sur les autres; ça nous évite de nous demander si ce n’est pas aussi notre faute à nous…
En fait, la société n’a jamais vraiment essayé de détruire la misère, de penser son développement en fonction des plus pauvres, d’accorder la priorité des moyens aux plus défavorisés; c’est toujours la recherche du profit maximum qui a primé: ainsi, il n’est pas étonnant de voir, non des "cas", mais, tout un groupe social vivre de génération en génération toute une histoire de misère.
Au lieu de juger certaines personnes "irrécupérables", nous devons plutôt les considérer comme des femmes et des hommes à part entière; nous devons reconnaître à tous les mêmes droits inaliénables, indistinctement de leur race, religion, nationalité et aussi des conditions économiques vécues d’après les articles publiés dans "forum" un certain nombre de placements sont dus uniquement à l’insuffisance des conditions matérielles; est-ce que vraiment seuls les parents "riches" ont droit au bonheur d’avoir et d’élever des enfants ???).
Au lieu de placer leurs enfants, il faut plutôt fournir aux familles défavorisées les conditions nécessaires pour qu’ils puissent vaincre leurs multiples difficultés et exprimer leur amour envers leurs enfants; il faut donc augmenter le travail "en milieu ouvert", rechercher des solutions nouvelles et aussi avoir de la patience: il est illusoire de vouloir faire disparaître en 1 an (ou 5 ans) les séquelles d’une vie de misère vécue depuis plusieurs générations.
- A côté des carences de fond, le placement des enfants avec déchéance paternelle au Luxembourg soulève aussi des problèmes de forme non négligeables:
C’est un nombre très limité de personnes (l’assistante sociale, le juge) qui influe décisivement sur le résultat de la procédure de déchéance; ces personnes ont donc un grand pouvoir sur les familles, mais connaissent les problèmes seulement de l’extérieur (elles ne vivent pas la situation avec les familles); la décision finale est basée sur des critères très subjectifs (la preuve: certaines assistantes sociales demandent souvent le placement, d’autres jamais…) et ne laisse aucun vrai recours aux familles.
Quand par l’intermédiaire du juge l’Etat prononce la déchéance parentale, l’Etat devrait aussi veiller à l’éducation ultérieure des enfants; or, quelques fois il se décharge immédiatement de ses responsabilités sur un organisme non conventionné, qu’il ne peut donc pas contrôler; dans aucun cas, l’Etat ne se fixe des objectifs et n’évalue son action. L’Etat devrait être obligé de prouver, sinon qu’il a fait mieux que les parents auxquels il a enlevé l’enfant
du moins que l’enfant a profité de son séjour en foyer ou dans une famille d’accueil. Or, l’évaluation, élément de base de toute action, est complètement absente!
Aussi aux personnes désireuses de poursuivre le débat je conseillerais la lecture d’un ou des livres suivants (disponibles chez le mouvement ATD-Quart Monde):
- Les enfants des exclus – M.C. Ribeau – Ed. Stock
- Il a grandi tous les jours – ATD Belgique
- Le livre blanc du Quart-Monde – ATD Q.M.
- La gaffe de Dieu – Francine de la Gorce
- Il sera beau … Alwine de Vos van Steenwijk et Service
Jos. Thill, Esch
(1) ATD-Quart Monde est un mouvement international qui se voue à la destruction de la misère en promouvant un changement de la société:
ATD-Luxembourg: Soeurs Edith et Véronique
3, rue Kowalsky, Pfaffenthal
(2) Le mouvement ATD constate en France que sur près de 10 000 placements, 5 s’imposaient vraiment (parents maladivement pervers), dans tous les autres cas, les problèmes réels des familles auraient pu être résolus par la mise en oeuvre de moyens (financiers, humains, …) plus importants.
ZUR HALTUNG DER LINKEN ANLAESSLICH DER SOWJETISCHEN INVASION AFGHANISTANS
Die "forum"-Redaktion bedauerte in ihrer Nummer 33, daß ihre Haltung zum Protestmarsch zur Sowjetbotschaft auf der Linken auf Unverständnis stieß und daß die Linke sich nicht zu einer klaren Haltung aufreißen konnte.
Meiner Meinung nach geht ihr etwas undifferenziert an die "Linke" heran. Zumindest was die KPL angeht, dürftet ihr euch angesichts deren pro-sowjetischer Haltung doch keine Illusionen gemacht haben. Eure Haltung muß die Genossen, die schon potentielle Bündnispartner im "antimonopolistischen Kampf" witteten, ohne Zweifel arg verärgert haben. Abgesehen davon bleibt die Frage, wieso die nicht pro-sowjetische Linke sich nicht dazu aufreißt, mit der gleichen Energie und Vehemenz gegen die imperialistischen Aggressionen der Sowjetunion zu protestieren wie gegen diejenigen der USA oder/ und ihrer Verbündeten. Das Argument nicht mit der Rechten demonstrieren zu wollen, weil man sich nicht vom US-Imperialismus einfangen lassen wolle und nicht antikomunistische Stimmungswache unterstützen wolle, gilt nur wenn man selbstständig Initiativen ergreift, die zumindest massiv wie die der Rechten sind. Da diese aber hier in Luxemburg ausstehen, scheinen mir diese und ähnliche Aussagen eher Ausflüchte zu sein. Meines Wissen hat nur der Kommunistische Bund Luxemburgs (KBL) Anstrengungen unternommen, um Protestaktionen der Linken zu entfalten. Da diese Initiativen bislang eher bescheidene Auswirkungen hatten, hängt zweifelsohne mit der Isolierung des KBL zusammen dem noch immer seine vormals pro-chinesische, maoistische Haltung angekreidet wird. Diese Erklärung genügt aber keineswegs. Ein gut Teil Erklärung liefert sicherlich der Charakter des afghani-
schen Widerstands, der den Islam und nicht den Sozialismus auf seine Fahnen geschrieben hat. Wie sollte er auch, wo die Besatzungsmacht sich als sozialistische ausgibt und die Karmal-Regierung den Stempel marxistisch trägt?
Realiter ist der afghanische Widerstand zu allem Überdruß auch noch teilweise reaktionär, konservativ, was denn auch immer wieder hervorgestrichen wird. Wenngleich dieser Tatbestand keineswegs genügt, um ein Urteil über den afghanischen Widerstand zu fällen, so verhindert er doch, daß sich eine Revolutionseuphorie bildet wie dies bei Vietnam und jetzt bei Nicaragua der Fall ist, wo die Verhältnisse, die Natur der Revolution scheinbar einfacher sind und wo die Identifikationsmöglichkeiten ungleich grösser sind. Zudem hat schon die Haltung so manchen Linken zur islamisch geführten iranischen Revolution gezeigt wie schwer es ist, über den eigenen antiklerikaten Schatten zu springen und die Rolle der Religion von deren Haltung zu den sozialen Gegebenheiten her zu analysieren. All dies erklärt aber immer noch nicht, wie leicht ganze Teile der Linken die alten Binsenwahrheit vergessen zu können, daß die soziale und ökonomische Befreiung nur vom Volk selbst geschehen kann und nicht von Panzern und Bombern herbeigeführt werden kann. Die UdSSR hat das große revolutionäre Verdienst, daß heute die soziale Frage in Afghanistan hinter der nationalen zurücksteht. Trotzdem beharren so manche darauf, dem Karmal-Regime eine fortschrittliche Rolle zuzuerkennen, zumindest aber sich gegen den Rückzug der sowjetischen Truppen auszusprechen. Meiner Meinung hängt dies mit der Haltung zur UdSSR insgesamt zusammen. Die Forum-Redaktion argumentiert auf der Basis der Annahme eines imperialistischen Verhaltens der UdSSR. Besonders auf der marxistischen Linken stellt eine derartige Annahme für die meisten noch immer eine Art Häresie dar. Das Heimatland der ersten "siegreichen proletarischen Revolution" kann doch nicht zu einer k-bleibigen imperialistischen Macht verkommen sein. Bei aller Kritik an der UdSSR finden doch viele immer noch irgendeine grundsätzliche, historische Errungenschaft der UdSSR, die es gegen den westlichen Imperialismus zu verteidigen gilt. Und da dieser nach dem Einmarsch der UdSSR in Afghanistan wieder aufzumucken beginnt, treibt die verhängnisvolle Lagermentalität, die von der Rechten und der KPL auch noch nach Kräften gefördert wird, wieder Blüten.
Eine schlüssige Analyse der "real sozialistischen" Länder scheint mir eine Voraussetzung dafür zu sein, daß die maristische Linke sich von dieser Lagermentalität lösen kann.
Das Dilemma zeigt sich auch an der Frage des Olympia-boykotts, wo ich euch im wesentlichen zustimme. Es wäre durchaus möglich gewesen, eine eigenständige, nicht proamerikanische Boykottkampagne durchzuführen, wie das in Frankreich z. Bsp. auch geschah. Der Wille jedoch fehlte und dies schon damals als ihr die Idee nach der Fußballweltmeisterschaft in die Welt gesetzt habt.
Reding Jean-Claude
(16.4.1980)
Als partizipative Debattenzeitschrift und Diskussionsplattform, treten wir für den freien Zugang zu unseren Veröffentlichungen ein, sind jedoch als Verein ohne Gewinnzweck (ASBL) auf Unterstützung angewiesen.
Sie können uns auf direktem Wege eine kleine Spende über folgenden Code zukommen lassen, für größere Unterstützung, schauen Sie doch gerne in der passenden Rubrik vorbei. Wir freuen uns über Ihre Spende!